Karol Poznański. Inżynier z lilijką w życiorysie

Choć urodził się w carskiej Rosji, w Petersburgu, jego serce zawsze było przy Polsce. Żył, walczył i pracował dla niej.
Grób Karola Poznańskiego
 Darek Szczecina

Urodził się 8 czerwca 1917 r. w Petersburgu. Był synem Wandy i Józefa Poznańskich, znanych działaczy Polonijnych. W 1920 r. rodzina Poznańskich zamieszkała w Wejherowie, gdyż tu seniorowi rodu powierzono ważne stanowisko w rodzącym się przemyśle morskim. Organizował Urząd Marynarki Handlowej, pierwowzór Urzędu Morskiego.

Młody Karol rozpoczął naukę w Szkole Ćwiczeń przy Seminarium Nauczycielskim w Wejherowie. Tu wstąpił do gromady wilcząt (zuchów) i tym sposobem rozpoczęła się jego przygoda z harcerstwem. Mimo młodego wieku był bardzo zaangażowany w harcerską pracę i został dopuszczony do udziału w Zlocie Pomorskiej Chorągwi Harcerzy.

W 1932 r. Poznańscy przenieśli się do Sopotu i zamieszkali przy dzisiejszej ul. Armii Krajowej, a następnie w „belwederku" przy ul. Mickiewicza. Przeprowadzka była związana z faktem przeniesienia Urzędu Morskiego do Gdyni. Rodzice Karola od razu włączyli się do pracy w polonijnych organizacjach. Natomiast sam Karol podjął naukę w polskiego gimnazjum w Gdańsku. W nowej szkole zgłosił się do II Drużyny Harcerzy im. Stefana Batorego, gdzie został zastępowym. Podobnie w harcerstwie działała jego siostra.

W 1933 r., gdy Karol zdobył stopień ćwika i miał zdobytych ponad 20 sprawności, zaproponowano mu, by poprowadził sopocką VII Drużynę Harcerzy im. płk. Leopolda Lisa-Kuli. Propozycje przyjął, wciągną do pracy w drużynie także swoich kolegów. Organizowali wyjazdy na Kaszuby, wycieczki piesze, brali udział w uroczystościach miejscowej Polonii. Drużyna zorganizowała nawet wyścig kolarski „Tur de Sopot”.

Do najciekawszych zdarzeń drużyny należy zaliczyć spotkanie z twórca skautingu, generałem lordem Robertem Baden-Powellem na Polance Redłowskiej. Należy dodać, że Karol, jako jeden z nielicznych miał okazje powitać Naczelnego Skauta już w porcie gdyńskim, gdyż jego ojciec był w oficjalnej delegacji rządowej witającej angielskich skautów.


Po zdaniu matury w 1937 r. Karol zamustrował się na s/s „Pułaski” i wypłynął w rejs do Ameryki. Po powrocie z rejsu podjął studia w Wyższej Szkole Handlowej w Poznaniu.

Na kilka dni przed wybuchem II wojny światowej Karol Poznański trafił do stolicy. W okupowanej Warszawie szybko przystąpił do konspiracji. Był w batalionie „Ruczaj”. Jako kapral podchorąży walczył w Powstaniu Warszawskim w Śródmieściu. Po klęsce trafił do niewoli, do Stalagu XI w Sandbostel. Do kraju powrócił dopiero w 1946 r. dokończył studia, pracował w budownictwie wodno-inżynieryjnym. Początkowo w gdańskiej Hydrobudowie, a następnie we Włocławku.

W miarę możliwości brał udział w zbiórkach Kręgu Byłych Harcerzy Wolnego Miasta Gdańska i spotkaniach koleżeńskich uczniów gdańskiego gimnazjum Macierzy Szkolnej. Działał też w organizacjach kombatanckich, był inwalidą wojennym II grupy. Zmarł 29 kwietnia 1998 r. i zgodnie z ostatnią wolą został pochowany na Cmentarzu Katolickim, w ukochanym Sopocie.

Zarejestruj się i napisz artykuł
Znajdź nas na Google+
Więcej na temat:

Komentarze

Liczba znaków do wpisania:  4000/4000

Dodając komentarz, akceptujesz regulamin forum oraz Politykę Prywatności.

Jeśli uważasz, że któryś z komentarzy łamie regulamin, to wyślij nam link do tego artykułu na pomoc@naszemiasto.pl

Wybrane dla Ciebie

Powiązane

Więcej na temat:
Więcej na temat:
Więcej na temat:
Więcej na temat:
Więcej na temat:

Wykryliśmy, że nadal blokujesz reklamy...

To dzięki reklamom możemy dostarczyć dla Ciebie wartościowe informacje. Jeśli cenisz naszą pracę, prosimy, wyłącz Adblock na naszej stronie.

Dziękujemy za Twoje wsparcie!

Jasne, chcę odblokować Nie działa? Spróbuj wyłączyć Adblock samodzielnie w ustawieniach.